Voordat ik ooit een camera vasthield, keek ik al.​

Naar wat niet werd gezegd. Naar de stilte achter de woorden. Naar de emotie onder het gedrag. Naar de mens achter de rol. Sommige kinderen leren praten. Ik leerde kijken.

 

Ik groeide op tussen twee werelden. Nederlandse nuchterheid aan de ene kant, Spaanse wortels aan de andere. Het ene leerde me observeren. Het andere leerde me voelen.

En in mijn familie leerde ik iets wat veel mensen herkennen: dat liefde niet altijd wordt uitgesproken. Dat verhalen generaties lang verborgen kunnen blijven. Dat een mens vaak meer draagt dan zichtbaar is.

​

Wie zo opgroeit, ontwikkelt een antenne. Een oog voor de onderstroom. Voor wat er werkelijk speelt, ook als niemand het benoemt. Hoogsensitiviteit noemen ze dat ook. 

 

Hoe alles samenviel

Ik was altijd al met expressie bezig. Als kind tekende ik, schreef ik, danste ik. Na de havo koos ik voor het Grafisch Lyceum in Rotterdam — grafische vormgeving, en fotografie in de doka. Daar hoorde ik thuis.

Toen kwam de eerste innerlijke stem. Niet naar de kunstacademie, fluisterde hij. Te onzeker, te spannend. Ik luisterde, en koos voor marketing en communicatie.

​

(En ja — daar zit nog steeds een beetje spijt.)

​

Maar de expressie liet me nooit los. Beeld, vormgeving, taal — ik bleef het opzoeken. Jarenlang vertaalde ik die antenne naar mijn vak: ik werkte in communicatie en positionering, en hielp ondernemers en organisaties hun verhaal helder te krijgen. En langzaam nam de camera zijn plek weer in.

Tot ik mezelf bewust toestemming gaf. Nu ga ik hiermee verder.

​

Eerst alleen de fotografie. En toen, stuk voor stuk, kwamen al mijn vakgebieden samen — systemisch werk, communicatie, beeld. Heelheid. Tot het werd wat het nu is.

En opeens klopte alles.

 

Want een goede foto gaat niet over hoe iemand eruitziet. Een goede foto laat zien wie er staat.

Het systemisch werk gaf me het laatste inzicht — en dat veranderde mijn werk voorgoed.

Mensen lopen zelden vast op kennis. Ze lopen vast op oude verhalen. Op loyaliteiten die niet van henzelf zijn. Op de gewoonte om zich kleiner te maken. Op het verlangen om gezien te worden én de reflex om zich tegelijk te verbergen.

​

​

Mijn eigen plek

Die beweging kende ik. Niet uit een boek, maar uit mezelf.

Ik stond jaren liever achter de camera dan ervoor. Veiliger. Ik stelde de stap naar ondernemerschap uit, twijfelde aan mijn eigen visie, hield mijn creatiekracht klein. En als het spannend werd, stemde ik me af op de ander, bewaarde ik de harmonie, droeg ik meer dan nodig was. Dat inhouden had een prijs: mijn levenslust, mijn eigenheid, mijn plek.

​

Mijn weg eruit ging niet over beter worden. Hij ging over iets eenvoudigers en veel moeilijkers: stoppen met naar mezelf kijken door de ogen van anderen. En beginnen te kijken door mijn eigen oog.

De afgelopen jaren maakte ik een beweging die ik nu ook bij anderen begeleid:

​

Van aanpassen naar kiezen.

Van dragen naar ontvangen.

Van analyseren naar creëren.

​

Waar mijn leven lang draaide om begrijpen wat geheeld wilde worden, gaat mijn aandacht nu naar wat geleefd wil worden.

​

Hoe ik werk

Diepte én lichtheid

​

Ik geloof niet dat groei alleen over schaduwwerk en zelfonderzoek gaat. Het gaat net zo goed over plezier. Over creativiteit, vrijheid, verbinding. Over het vieren van het leven.

Dat is misschien wel mijn grootste kwaliteit: dat ik diepte en lichtheid met elkaar verbind. Ik ga met je naar de onderstroom — maar we doen het met warmte, nieuwsgierigheid en humor. Want jezelf laten zien mag zwaar voelen. Het mag ook gewoon bevrijdend zijn.

Ik werk niet vanuit macht of methode, maar vanuit aanwezigheid. Ik zie mogelijkheden waar anderen vastlopen. En ik help je tevoorschijn te komen — niet zoals je zou moeten zijn, maar zoals je werkelijk bent.

 

Het concept

Binnen. Buiten. Beeld.

​

Alles wat ik leerde - over taal, over systemen, over beeld -  komt samen in één beweging. Het is de volgorde waarin echt verschijnen ontstaat. En die volgorde is niet vrijblijvend: het werkt alleen van binnen naar buiten. Nooit andersom.

​

Binnen

Eerst de onderstroom. Wie je werkelijk bent, wat je draagt, waar je jezelf kleiner maakt dan je bent. Hier doen we het systemische werk — we ontwarren de oude verhalen en maken ruimte voor de plek die van jou is.

​

Buiten

Dan de vertaling. Je woorden, je positionering, je aanwezigheid. Wat je zegt en hoe je staat gaan kloppen met wie je vanbinnen bent geworden.

​

Beeld

En pas dan het beeld. Niet geposeerd, niet geconstrueerd, maar als bezegeling van wie je bent geworden. Een beeld dat klopt, omdat jij jezelf niet meer hoeft te verbergen.

Want zichtbaarheid begint niet voor de camera. Ze begint op het moment dat je jezelf werkelijk ziet.

 

Mijn werk

FENIKS

Met FENIKS begeleid ik vrouwen die voelen dat hun zichtbaarheid achterloopt op wie ze vanbinnen al zijn. Vrouwen met ervaring, met wijsheid, met een verhaal — en met het stille besef dat ze nog niet volledig verschijnen.

Samen onderzoeken we wat gezien wil worden. In woorden. In aanwezigheid. En uiteindelijk in beeld.

​

FOTOGRAFIE

En de camera? Die leg ik nooit weg. Fotografie is geen hoofdstuk dat ik heb afgesloten — het is de taal waarin ik nog altijd het liefst denk. Naast FENIKS blijf ik fotograferen, omdat beeld voor mij de plek is waar alles samenkomt: het oog, het verhaal, de mens.

​

Ik maak editorial en verhalend werk, waarin sfeer en betekenis voorop staan. Ik werk autonoom — vrij werk dat ontstaat uit wat mij raakt en wat gezien wil worden. En ik ben inzetbaar voor opdrachten: brandingtrajecten voor ondernemers, modeshoots, en reportages van wat het vieren waard is — een huwelijk, een evenement, een moment dat blijft.

​

Wat ik ook fotografeer, ik zoek altijd hetzelfde: niet hoe iets eruitziet, maar wat eronder leeft.

 

Mijn visie

Je hebt geen nieuwe foto nodig.

Je hebt een nieuw oog nodig.

Een oog dat kijkt zonder oordeel. Dat ziet wat er al is.

Achter ieder beeld zit een verhaal. Achter ieder verhaal een mens.

Ik kijk naar wat zichtbaar wil worden.

​

​

Liefs, Mari